Δέκα Χρόνια που θα συγκλονίσουν τον Κόσμο

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2011-2020: Η ΔΥΣΗ ΧΑΝΕΙ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ

του Γιάννη Εμμανουηλίδη

Πέρασαν σχεδόν 25 χρόνια από τις μεγάλες αλλαγές και ανατροπές στην Ανατολική Ευρώπη. Τώρα μπορούμε να δούμε πιο ψύχραιμα τις αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό Δύναμης.

Θα παρατηρήσουμε ότι η πορεία παρακμής της Δύσης συνεχίστηκε παρά τη σοβαρή επί μέρους νίκη της.

Εάν δεν γίνει κάτι συγκλονιστικό, η Δύση θα έχει χάσει τον οικονομικό Ψυχρό Πόλεμο μέσα στα επόμενα 5-6 χρόνια και αυτό θα έχει και δραματικές πολιτικές συνέπειες.

Α) Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Όταν αυτοδιαλύθηκε η ΕΣΣΔ (1991) κυριαρχούσε η ευφορία στους κυβερνητικούς κύκλους της Δύσης. Αυτή η ευφορία απλωνόταν και σε πλατιά μικροαστικά στρώματα των δυτικών χωρών, αλλά και σε σημαντικό τμήμα της διανόησης. Γενικά πίστευαν ότι η Δύση κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο και θα επικρατήσει σε ολόκληρο τον πλανήτη για πολλά-πολλά χρόνια.

Χαρακτηριστικές είναι οι απόψεις του προεδρικού συμβούλου των ΗΠΑ Ζμπίγνιου Μπρεζίνσκυ όπως εκφράζονται με μεγάλο κυνισμό στο βιβλίο του «η μεγάλη σκακιέρα» (1996-1997). Εκεί φαίνεται ένα μεγάλο μίσος για τη Ρωσία και μια βαθιά περιφρόνηση για την....
Κίνα η οποία (κατά τον Μπρεζίνσκυ) δεν μπορεί να γίνει υπερδύναμη αλλά απλώς Μεγάλη Δύναμη που θα της αναθέτουν ρόλους οι ΗΠΑ.

Φυσικά για τον Μπρεζίνσκυ «μόνο οι ΗΠΑ θα είναι υπερδύναμη για ολόκληρο του 21^ου αιώνα»!

Αυτού του είδους η ρατσιστική – ιμπεριαλιστική προπαγάνδα στα τέλη του 20^ου αιώνα δεν υπολόγιζε κάτι βασικό:

Η δύση στα 1989-91 κέρδισε μια μεγάλη μάχη του ψυχρού πολέμου, αλλά όχι τον ίδιο τον πόλεμο!

Έτσι μετά το 1991 στην Ασία παρέμεναν 4 λαϊκές Δημοκρατίες ( Κίνα, Β. Κορέα, Βιετνάμ, Λάος) που είχαν το 23% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Κίνα το 1990-91 ήταν ήδη η 4^η Παγκόσμια δύναμη στην παραγωγή χάλυβα και τσιμέντου, ενώ είχε τεράστιο αγροτικό πληθυσμό που θα βελτίωνε πολύ τη θέση του εάν μετακινείτο προς τη βιομηχανία και τις πόλεις.

Η νέα αστική Ρωσία αρνήθηκε να προσχωρήσει στη δύση. Το 1990-91 το 100% της πυρηνικής και διαστημικής τεχνολογίας του συμφώνου της Βαρσοβίας παρέμεινε στη Ρωσία, μακριά από τον έλεγχο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Ακόμα και στην πιο άθλια περίοδο του Γέλτσιν, η Ρωσία παρέμενε 2^η παγκόσμια πυρηνική Δύναμη και 2η στην διαστημική τεχνολογία.

Β) ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΗ

Μετά το 1990-1991 άρχισε η συστηματική προσπάθεια της Δύσης να ενσωματώσει την Ανατολική Ευρώπη. Έγιναν απότομες και ταχύτατες ιδιωτικοποιήσεις, χτυπήθηκε άγρια το κοινωνικό κράτος και αυξήθηκε πολύ η φτώχεια. Κατάρρευσε η βιομηχανική παραγωγή έως και 40-50% (Πολωνία, Ρουμανία κλπ). Οι δυνατόι συμπεριφέρονταν στους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης σαν αδίστακτοι άρπαγες της κρατικής περιουσίας.

Την ίδια εποχή στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Κίνας, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας παρέμενε κυρίαρχο και συνέχισε την ταχύτατη εκβιομηχάνιση της χώρας. Μέσα σε 10 χρόνια υπερτριπλασιάστηκε η βιομηχανική παραγωγή της Κίνας (1991- 2000).

Το 2001 η Κίνα πέρασε στην δεύτερη παγκόσμια θέση στο σύνολο της βιομηχανίας, έχοντας ξεπεράσει Γερμανία και Ιαπωνία.

Φυσικά έγιναν παραχωρήσεις στους ντόπιους καπιταλιστές και το ξένο κεφάλαιο, αλλά η Κίνα δεν υπέστη ούτε κατά διάνοια την εθνική και ηθική ταπείνωση που υπέστησαν χώρες όπως η Βουλγαρία ή η Ρουμανία.

Γ) ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΥΤΙΝ

Στη στροφή για το νέο 21^ο αιώνα γίνονται αλλαγές σε ΗΠΑ και Ρωσία. Στις ΗΠΑ, Πρόεδρος για 8 χρόνια αναλαμβάνει ο σκληρός δεξιός Μπούς, που τοποθετεί νεοφιλελεύθερους και πολεμοχαρείς σε θέσεις κλειδιά (αντιπρόεδρος Τσέινι, υπουργός Άμυνας Ραμσφέλντ, σύμβουλος Κ. Ράις, υπουργός Οικονομίας ο πάμπλουτος Χ. Πόλσον κλπ).

Η ομάδα Μπους αποφάσισε να προωθήσει τις θέσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, ώστε να εξασφαλίσει «μια καλή βάση» για μια πιθανή «μεγάλη σύγκρουση» με τον κύριο εχθρό: Ρωσία, Κίνα, Β. Κορέα, Βιετνάμ κλπ.

Άλλωστε, ο νέος Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, παρουσιαζόταν με ένα αριστερίζον ύφος. Επισκέφθηκε ήδη το 2000 Κούβα, Βιετνάμ και Β. Κορέα ενώ τον Ιούλη του 2001 υπογράφηκε στο Πεκίνο σύμφωνο φιλίας - συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας - Κίνας.

Η ισλαμική τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Ν. Υόρκης στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έδωσε την αφορμή που ήθελε το επιτελείο του Τζορτζ Μπους: τον Οκτώβρη του 2001 γίνεται ισραηλινή εισβολή στην Δυτική Όχθη.

Όμως το μεγάλο βήμα των ΗΠΑ είναι η εισβολή και η κατάληψη του Ιράκ (Μάρτης – Απρίλης 2003) χωρίς καμία απόφαση του ΟΗΕ.

Ρωσία, Κίνα και Ινδία καταδίκασαν την αμερικανική εισβολή, αλλά το ίδιο έκαναν Γαλλία και Γερμανία (Σιράκ και Σρέντερ). Ο Ράμσφελντ μιλά περιφρονητικά για την «παλαιά Ευρώπη» ενώ αγγλικές εφημερίδες χαρακτήριζαν «σκουλήκι» τον πρόεδρο της Γαλλίας!

Οι ΗΠΑ το 2005 απειλούν την Συρία (Μπάαθ και Πρόεδρο Άσαντ), ενώ το καλοκαίρι του 2006 το Ισραήλ εισβάλει στο Νότιο Λίβανο και συγκρούεται με την φιλοσυριακή Χεζμπολάχ. Ωστόσο, γύρω στο 2006-2007 φαίνεται καθαρά ότι η αμερικανική επίθεση έχει «λαχανιάσει».

Στο μεταξύ, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός παθαίνει ήττες στη Λατινική Αμερική: ο Ούγκο Τσάβεζ κερδίζει απανωτές εκλογές στη Βενεζουέλα, καταγγέλλει το νεοφιλελευθερισμό και προχωρά σε αρκετές εθνικοποιήσεις. Μετά τη λαϊκή εξέγερση στη Βολιβία, αναδεικνύεται σε Πρόεδρος ο ινδιάνος Έβο Μοράλες. Βενεζουέλα και Βολιβία καταγγέλλουν το Μπους και παίρνουν οπλισμό από τη Ρωσία. Ακολουθεί αριστερή στροφή σε Ισημερινό και Νικαράγουα. Ήδη, από το 2002, ο Λούλα με αντιολιγαρχικές θέσεις γίνεται πρόεδρος της Βραζιλίας.

Η Λ.Δ Κίνας συνεχίζει την ραγδαία βιομηχανική άνοδο: Το 2009 θα ξεπεράσει και τις ΗΠΑ και θα γίνει η 1^η Παγκόσμια Βιομηχανική Δύναμη. Οι αγγλοσάξωνες είχαν για 230 χρόνια την πρωτιά (Αγγλία ως το 1893, ΗΠΑ μετά το 1894) στην βιομηχανία. Για πρώτη φόρα από την βιομηχανική επανάσταση του 18^ουαιώνα, στην Παγκόσμια βιομηχανία επικεφαλής τίθεται μια Ασιατική χώρα όπου κυριαρχεί το ΚΚ!

Η KAΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (2008 – 2013)

Το φθινόπωρο του 2008 ξέσπασε ανοιχτά η Παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση ( τα πρώτα σημάδια υπήρχαν από το 2007). Ο νεοσυντηρητικός Μπους τελείωσε την 2^η τετραετία μέσα σε συνθήκες μεγάλης αποτυχίας. Νέος Πρόεδρος αναδείχθηκε στις ΗΠΑ ο κεντροαριστερός Ομπάμα που έδωσε πολλές υποσχέσεις στα πλατειά λαϊκά στρώματα.

Αν και ο Ομπάμα συγκρούστηκε σε κάποια σημεία με το «βαθύ κράτος των ΗΠΑ», γενικά συμβιβάστηκε με τον νεοσυντηρητισμό. Οι τεράστιες ταξικές ανισότητες παραμένουν πάντα στις ΗΠΑ και τις χαρακτηρίζουν. Το 2011 οι ΗΠΑ συμμετείχαν στην ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη. Για πέντε μήνες τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ βομβάρδιζαν τον στρατό της Λιβύης σε μια καθαρή εκδήλωση νεοαποικιακής βαρβαρότητας.

Ωστόσο η οικονομική κρίση φώτισε περισσότερο την παρακμή της Δύσης: Μέσα σε 23 χρόνια η βιομηχανία της Κίνας αυξήθηκε σχεδόν 15 φορές και της Δύσης… μισή φορά περίπου!

Η Ρωσία στα χρόνια του Πούτιν διπλασίασε την βιομηχανία της και διόρθωσε αρκετές από τις καταστροφές που επέφεραν οι ολιγάρχες και ο Γιέλτσιν στα τέλη του 20^ου αιώνα.

Μεταξύ Ρωσίας – Κίνας διαμορφώνεται σταδιακά μια οικονομικό-πολιτική συμμαχία προς την οποία προσεγγίζουν η Ινδία και μεγάλο μέρος της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Το 2012 μόνον η Κίνα είχε το 50% της παγκόσμιας παραγωγής χάλυβα και τσιμέντου, ενώ Ρωσία, Κίνα και Ινδία έχουν σήμερα τα 2/3 της παγκόσμιας οικοδόμησης υποδομών (σχολεία, νοσοκομεία, συγκοινωνιακά έργα, φράγματα, γέφυρες κ.λπ.)

Στα 2015 το BRICS θα προσεγγίσει το 60% της παγκόσμια βιομηχανίας έναντι 35% και λιγότερο που έχει η Δύση.

Η Δύση υπερέχει σαφώς στην κατανάλωση (ακόμα), αλλά έχει τεράστια χρέη. Πχ. το δημόσιο χρέος της Ρωσίας είναι το 11% του ΑΕΠ (εφ. Ημερησία, 30/1/2013) ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ φθάνει το 105% του ΑΕΠ, και της Ιαπωνίας το 210% του ΑΕΠ!

Η Δύση επίσης υπερέχει στις ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις και έχει εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων. Οι μονάρχες του αραβικού κόσμου είναι στο πλευρό της (Σαουδ. Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία, Μαρόκο, Εμιράτα κ.λπ.)

Ωστόσο σήμερα (2013) Κίνα και Ρωσία είναι ξεκάθαρα η 2^η και 3^η Παγκόσμια Δύναμη στις στρατιωτικές δαπάνες.

Ως πότε η Δύση – πνιγμένη στα χρέη- θα μπορεί να συντηρεί τις πολεμικές βάσεις και τα επιθετικά όπλα της θάλασσας και του αέρα;

Ο χρόνος δουλεύει σε βάρος της Δύσης η οποία χάνει – κατ΄αρχήν – τον οικονομικό Ψυχρό Πόλεμο. Έχει ήδη χάσει τη μάχη της βαριάς βιομηχανίας προς όφελος – κυρίως - της Κίνας.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά γιατί θα υπάρχουν σοβαρές πολιτικές συνέπειες εάν συνεχιστεί η οικονομική παρακμή της Δύσης.

από το "iskra.gr"