Η Δάφνη του Σαμαρά κι ο Λαυρεντιάδης

του Θανάση Καρτερού

Μετά τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν αρχή υπήρξαν τα εκ του Σαμαρά αναμενόμενα: Τα μπράβο των Ευρωπαίων για τη δική του κυβέρνηση και για τις δικές μας θυσίες, το καλό κλίμα για την Ελλάδα που τείνει να την καταστήσει από παράδειγμα προς αποφυγή παράδειγμα προς μίμηση σε όλη τη γηραιά ήπειρο, και φυσικά η σκληρή δουλειά που μας περιμένει όλους –όσοι έχουν δουλειά τουλάχιστον. Εντάξει, είπε και για τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ ότι είναι προνομιούχοι που τρομοκρατούν επειδή χάνουν τα προνόμιά τους, αλλά κι αυτό μπαγιάτικο, έως ξινισμένο ήταν.

Δεν αξίζει συνεπώς τον κόπο να ασχοληθεί κανείς μ’ αυτά, ούτε και με τις υποσχέσεις ανάπτυξης, ιδιωτικοποιήσεων, αποκατάστασης αδικιών και εισοδημάτων και άλλα –όλα γνωστά και αποδεδειγμένης ειλικρίνειας. Αξίζει αντίθετα να ασχοληθεί κανείς με δυο νέα ζητήματα που έθεσε ο ευτυχής για τα αποτελέσματα της συνόδου Σαμαράς. Το ένα είχε να κάνει με τη δάφνη και το άλλο με την επιχειρηματικότητα. Διότι με την πρωθυπουργική παρέμβαση αρχίζει επιτέλους η πολιτικώς ορθή αντιμετώπιση και των δύο, τόσο του φυτού της δάφνης που τα φύλλα του στέφουν τη...
δόξα, αλλά και νοστιμίζουν το στιφάδο και τις φακές, όσο και του άνθους της επιχειρηματικότητας που μόνον αυτό εξασφαλίζει θέσεις εργασίας και ευημερία.

Και την μεν δάφνη την ενοχοποίησε ο πρωθυπουργός σε μια έκρηξη της ευστροφίας και της ευρηματικότητας που τον χαρακτηρίζουν. Τα φύλλα της μυρίζουν όμορφα, αλλά ξεραίνονται γρήγορα, είπε με το γνωστό αποφθεγματικό του ύφος και δεν εννοούσε βέβαια τη δάφνη στο λαγό στιφάδο, ή στις φακές, αλλά τη δάφνη στο μέτωπό του, την οποία απαρνείται –αν και την αξίζει, όπως άφησε να εννοηθεί. Απεδείχθη έτσι από τι μέταλλο είναι ο ηγέτης μας, πράγμα που ασφαλώς θα έχουν εκτιμήσει και οι Ευρωπαίοι εταίροι, σε αντίθεση με τους τρομοκράτες του Μπαλασόπουλου, οι οποίοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι το να πέσουν εθελοντικώς στον Καιάδα αποτελεί προσφορά στην επιχειρηματικότητα, που μπορεί να τους στερήσει τις φακές, αλλά θα τους προσπορίσει δάφνες –αν τις θέλουν εννοείται.

Αν όμως ενοχοποιώντας τη δάφνη έδειξε πόσο σεμνός είναι, με τη θέση του για την επιχειρηματικότητα έδειξε πόσο γενναίος είναι. Περνάμε στη φάση της απενοχοποίησης της επιχειρηματικότητας τόλμησε να διακηρύξει –ούτε ο Καραμανλής ο πρώτος, ούτε ο Καραμανλής ο δεύτερος, ούτε ο Μητσοτάκης, και φυσικά ούτε οι πρωθυπουργοί του ΠΑΣΟΚ τόλμησαν ποτέ να κάνουν κάτι τόσο ρηξικέλευθο και τολμηρό. Έτσι, κηρύσσοντας τη νέα φάση, υπερασπίζεται επιτέλους μια μειονότητα η οποία έχει υποστεί όχι μόνο λοιδορίες, συκοφαντίες, διωγμούς, καταστρατήγηση δικαιωμάτων από διάφορα συμβούλια επικρατείας, αλλά και πλήρη αποκλεισμό από τα δώματα της πολιτικής εξουσίας, λόγω της γενικής ενοχοποίησής της. Διότι ως γνωστό στην Ελλάδα της φάσης κατά την οποία ίσχυε η ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας, κανένας επιχειρηματίας, ούτε ο Μπόμπολας, ούτε ο Ψυχάρης, ούτε ο Βαρδινογιάννης, ούτε ο Λάτσης, ούτε ο Κόκκαλης, δεν είχε πρόσβαση στην πολιτική εξουσία. Και το κράτος τους πήγαινε κόντρα σε ότι επωφελές για τη χώρα σχεδίαζαν και πραγματοποιούσαν.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι στη νέα φάση όλα αυτά θα εξαφανιστούν. Ότι θα μείνουν κλειστές οι γνωστές λίστες της ενοχοποίησης, ενώ θα είναι ανοιχτή η μπροστινή πόρτα του Μαξίμου για τους βαρόνους, θα σταματήσουν οι διωγμοί των τραπεζιτών, θα μπει φραγμός στη συκοφάντηση των εφοπλιστών, θα διατεθούν ελληνικές εκτάσεις σε σεΐχηδες, θα καταστούν δυνατές επενδύσεις χωρίς περιορισμούς περιβαλλοντικούς και άλλα εμπόδια. Στη θέση της εκ προοιμίου ενοχής των επιχειρηματιών, ότι τους ενδιαφέρει μόνο το κέρδος και στα παλιά τους παπούτσια όλα τα άλλα, θα μπει η εκ προοιμίου αθωότητά τους –η καλή τους διάθεση να μας βοηθήσουν και να κερδίσουν κάτι κι αυτοί. Και συνεπώς ο ρόλος του κράτους και της κυβέρνησης, που είναι να ελέγχουν τη δράση κάθε επενδυτή, τώρα απλοποιείται –θα είναι σύμμαχοι και βοηθοί τους.

Καλά τα είπε ο Σαμαράς λοιπόν. Αν είχε μάλιστα και τον Λαυρεντιάδη στο πλάι του νε εξηγήσει τη σημασία της απενοχοποίησης, θα ήταν ακόμα πιο πειστικός…