Αμαρτία εξομολογουμένη...

του Νίκου Ρούση (σχόλιο από το facebook)

Να σας πώ λοιπόν την αμαρτία μου...

Σήμερα αισθάνθηκα ασήμαντος, ανήμπορος, ως ο τελευταίος μαλάκας της οικουμένης, ως ένας άνθρωπος-δημοσιογράφος που δεν μπορεί τίποτα να αποτρέψει και τίποτα να ανατρέψει.

Είδα κι' άκουσα τον πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, να μιλάει σε μία παραδόξως κατάμεστη αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου και να εκθέτει το όραμα του, για το πως, κατά την γνώμη του, μπορεί να διακυβερνηθεί πιο αποτελεσματικά η Οικουμένη.

Ο πρόεδρος ενός κράτους που, όπως ο ίδιος ομολόγησε, δεν έχει πλουτοπαραγωγικές πηγές, δεν έχει ούτε καν νερό για αρδευτικές καλλιέργειες και που στηρίζει την ύπαρξη του στην υποστήριξη του προέδρου των ΗΠΑ Ομπάμα.

Ενός κράτους που, παρά τα όσα προβλέπουν οι συνθήκες του ΟΗΕ, κατέχει πυρηνικά όπλα.....
και έχει κατορθώσει, μέσω των ανεκτών από όλους παράνομων εποικισμών, να επεκτείνει τα εδάφη του μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

Διαπράττοντας μαζικές δολοφονίες αόπλων Παλαιστινίων, στο όνομα της επίτευξης μιας ειρήνης με τους γείτονες κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του.

Την ώρα λοιπόν που όλη η οικουμένη υποφέρει από τα δεινά που επέφερε η παγκοσμιοποίηση, αυτός ο άνθρωπος ανερυθρίαστα δήλωσε ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ..ημιτελής, διότι δεν κατόρθωσε να επιβάλλει και μία παγκόσμια διακυβέρνηση.

Την ώρα που ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και τα εγκλήματα μίσους στην Ευρώπη είναι στην ημερήσια διάταξη, αυτός ο άνθρωπος διαπίστωσε ότι “ παγκοσμιοποίηση έθεσε τέρμα στο ρατσισμό”

Υπάρχει, είπε, εναλλακτική λύση για το πρόβλημα της Οικουμενικής Διακυβέρνησης.

Μία Κοινοπραξία, μεταξύ ΕΕ, Ισραήλ και ...πολυεθνικών εταιριών, που θα καλύψει το έλλειμμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης της Οικουμένης.

Είπε, δηλαδή, μ' άλλα λόγια να βάλλουμε στο παιχνίδι της οικουμενικής διακυβέρνησης και τις πολυεθνικές εταιρίες που, τι σύμπτωση, ελέγχονται στην πλειοψηφία τους από εβραϊκά κεφάλαια.

Μη μασάτε, μας είπε κι' αυτός, οι πολυεθνικές εταιρίες δεν επιβάλλουν την θέληση τους στους πολίτες αλλά απλώς γνωστοποιούν στους πελάτες τους τις δυνατότητες τους.

Κι' ενώ θα περίμενα έναν ευρωβουλευτή να σηκωθεί και να του πεί “τι είναι αυτά που μας λές ρε καραγκιόζη”, είδα σύσσωμο το Σώμα της ευρωβουλής να τον καταχειροκροτεί όρθιο και επί μακρόν μετά το τέλος της ομιλίας του.

Γι' αυτό σας λέω, αισθάνθηκα ως ο τελευταίος μαλάκας της Οικουμένης.