Το αίμα τους και το αίμα μας!

Βρέθηκα σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ουρές από τη νύχτα, ηλικιωμένοι, φτωχοί, με φθαρμένα ρούχα, σοβαρά άρρωστοι, από τα χαράματα στήνονται και περιμένουν υπομονετικά για μια εξέταση.

Ένας παππούς, γύρω στα 90, με μπαστούνι, δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει, ούτε καλοάκουγε και καλομίλαγε. Ο νοσοκόμος τον πήρε από το μπράτσο και τον έφερε πρώτο στη σειρά. Η γιατρός στη συνέχεια, αφού τον εξέτασε, πήγε η ίδια στο φαρμακείο και του αγόρασε τα φάρμακα, χωρίς να του πάρει τα χρήματα που εκείνος κρατούσε στη χούφτα του, και του τα έδωσε στο χέρι. Καλέσανε και ταξί να τον περιμένει απ' έξω. Είχε απορίας, όπως είπανε.

Αργότερα ήρθαν δυο νεαροί αστυνομικοί και κρατούσανε με χειροπέδες έναν νέο που ήταν φανερά πολύ άρρωστος, με σημάδια σε όλο το σώμα. Και αυτός προηγήθηκε στη σειρά. Οι γιατροί τους έστειλαν στα εργαστήρια για εξετάσεις. Εκεί για λίγο βγήκαν οι χειροπέδες. Στην...

αναμονή των αποτελεσμάτων του τις ξαναφόρεσαν. Οι γιατροί ρώτησαν το όνομα του, του μιλούσαν στον πληθυντικό. Ήταν ξένος, καθόταν ήσυχα στο διάδρομο, φανερά πολύ ταλαιπωρημένος, άρρωστος, πολύ αδύνατος, νηστικός. Στο αδύνατο, λεπτό του πρόσωπο, δυο μεγάλα μάτια.

Στην αναμονή και ένας μεσήλικας που κάποτε του έπεσαν τα μαλλιά από τη στεναχώρια, όταν κόντεψε να καεί το σπίτι του στις πυρκαγιές της Ηλείας το 2007.

Ύστερα έφθασε ένα φορείο από άλλο νοσοκομείο. Επάνω του νόμιζες πως βρίσκονται μόνο κάποια σκεπάσματα, αλλά αν κοίταζες πιο προσεκτικά, διέκρινες μια ηλικιωμένη, πολύ μικροκαμωμένη, με ορούς, ακίνητη, ίσα που θα ανέπνεε. Την πήρανε κι εκείνη με προτεραιότητα. Όπως είπε μια νοσοκόμα, "μην πάθει και τίποτα εδώ πέρα" φοβούμενη μην τους μείνει εκεί, στα εξωτερικά ιατρεία.

Η διαδικασία για τα εξωτερικά ιατρεία κρατάει πολλές ώρες. Μέχρι σήμερα πληρώνεις 5 ευρώ - εκτός αν έχεις βιβλιάριο απορίας - και κάποια λίγα ευρώ αν χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις. Σε λίγο αυτά τα 5 θα γίνουν 25 ή και παραπάνω, όπως λέγανε όλοι εκεί, ένα ποσό που είναι βέβαιο ότι λίγοι θα μπορούν να πληρώσουν.

Στους τοίχους αφίσες των οργανώσεων των γιατρών με καλέσματα σε απεργίες και στάσεις εργασίας. "Οι γιατροί φτωχοποιούνται" έγραφε μία από αυτές.

Αυτά συνέβαιναν εκεί έξω, κάπου στον πραγματικό κόσμο της ελληνικής πραγματικότητας, την ίδια ώρα που μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο κάποιοι, οι περισσότεροι, υπερψήφιζαν τον Μνημόνιο 3 και τον προϋπολογισμό.

Οι αγορεύσεις τους εντυπωσιακές στην αλαζονεία, την περιφρόνηση του ανθρώπου που υποτίθεται ότι υπηρετούν, εντυπωσιακές οι ομιλίες τους στην ωμότητα τους. Κάθε λέξη τους, κάθε ψήφος τους, κάθε παράγραφος που υπερψήφισαν, και ένας φόνος, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό. Μόνο κοινοί δολοφόνοι, και μάλιστα ηθικοί αυτουργοί με πλήρη συνείδηση.

Ο Στάθης είπε απλώς μια αλήθεια. Ακούστε τι είπε ο Παναγούλης και τις εκρηκτικές αντιδράσεις των φονιάδων μας, αυτών που όταν πρόκειται για το σαρκίο τους, για το τομάρι τους, εξανίστανται και θυμούνται την ειρήνη και την ανθρωπιά! Όταν όμως πρόκειται για τις ζωές τις δικές μας, των εκατομμυρίων ανώνυμων, μόνο υπακούν στην δήθεν κομματική γραμμή, λες και είναι παιδάκια του νηπιαγωγείου, και ψηφίζουν τυφλά, χωρίς να διαβάσουν καν τι, και δεν ντρέπονται και να μας το πούνε κατάμουτρα, και δεν τους νοιάζει.

Την ίδια ώρα που σχεδιάζουν και εκτελούν τη μαζική εξόντωση αυτού του λαού, με όλους τους δυνατούς τρόπους, μας απειλούν με θράσος ότι το αίμα φέρνει αίμα! Αλλά φαίνεται ότι μόνο το δικό τους το αίμα φέρνει αίμα, ενώ το δικό μας αίμα, πρέπει να χύνεται άδικα και να ρέει άφθονο,  ποτάμι, χωρίς ποτέ να παίρνει εκδίκηση.

από το «Κεράσια και Κρίνοι»