Η μητέρα των μαχών

Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Εμείς το είχαμε διατυπώσει καθαρά και έγκαιρα. Ήδη από την επαύριο των εξαγγελιών της Θεσσαλονίκης. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ειλικρινής στις προθέσεις του, θα υποχρεωθεί πολύ σύντομα να έλθει σε ρήξη με τους επικυρίαρχους «εταίρους», «συμμάχους», πλην όμως τοκογλύφους δανειστές μας, που με το ντόπιο δωσιλογικό καθεστώς μας επέβαλαν τη δουλοπαροικία του χρέους, την καταστροφή της πατρίδας και τον κοινωνικό ανδραποδισμό.

Η ώρα αυτή πλησιάζει. Δηλαδή, είναι πιο κοντά από ποτέ η στιγμή, ή του μεγάλου συμβιβασμού και της προδοσίας -και από αυτή την κυβέρνηση-, ή η ώρα της μεγάλης ρήξης και της απελευθέρωσης.

Σε κάθε περίπτωση ο λαϊκός παράγοντας είναι που θα καθορίσει τις εξελίξεις. Κάθε Ελληνίδα, κάθε Έλληνας οφείλει να βρεθεί στους δρόμους, πεισμωμένος και αποφασισμένος σχηματίζοντας ένα μεγάλο ποτάμι ανατροπής που θα στηρίξει και θα επιβάλει τη λευτεριά και τη Δημοκρατία στη χώρα, πέρα από «έντιμους» συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, που θα επιτρέψουν τη συνέχιση της κατοχής και της ολοκληρωτικής καταστροφής της πατρίδας μας. Νυν υπέρ πάντων ο Αγών!!

του Νέστορα Νεστορίδη

Η σαρωτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο βήμα ώστε να ανατραπεί η ισοπεδωτική πολιτική που επιβλήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια. Ωστόσο, υπήρξε νίκη μίας μάχης και όχι του πολέμου. Τις επόμενες ημέρες θα καθοριστεί εν πολλοίς το μέλλον της Ελλάδας και του λαού. Φαίνεται πως δόθηκε τελεσίγραφο από την ΕΕ, μέσω του προέδρου του Eurogroup, στην ελληνική κυβέρνηση να κάνει αίτηση για παράταση του ισχύοντος προγράμματος, ώστε να μην απειληθεί η παροχή ρευστότητας στον τραπεζικό τομέα. Μία τέτοια κίνηση θα σήμαινε αποδοχή του μνημονίου και θα βρισκόταν έξω από το πνεύμα της υπάρχουσας κυβέρνησης και της λαϊκής εντολής που της δόθηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες.

Είναι γεγονός πως η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε υψηλές προσδοκίες σε λαϊκά ...
στρώματα εκτός Ελλάδας και άνοιξε, ειδικά στην Ευρώπη, ένας έντονος διάλογος.

Δεν θα ήταν λοιπόν υπερβολή να ισχυριστούμε πως η νίκη της Αριστεράς είχε πολλαπλασιαστική ισχύ και μετέβαλλε -ποσοτικά ή ποιοτικά, αυτό θα καθοριστεί από τις εξελίξεις- κοινωνικούς συσχετισμούς και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Μέχρι εκεί όμως. Ακριβώς επειδή η πολιτική που ακολουθούν τα Κράτη (και πολύ περισσότερο οι υπερεθνικές οντότητες, όπως η ΕΕ) δεν (επανα)καθορίζεται μηχανιστικά από τους κοινωνικούς συσχετισμούς, η αντιμετώπιση της ΕΕ όπως και κρατών που την συναποτελούν υπήρξε εξαιρετικά αρνητική απέναντι σε κάθε αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης.

Ως αίτημα δεν εννοούμε φυσικά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αλλά τις μίνιμουμ προϋποθέσεις ώστε να μπορέσει να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων. Το κούρεμα του χρέους εξαρχής δεν έγινε αποδεκτό, όπως ούτε η επιμήκυνση που προτάθηκε από τον Γ. Βαρουφάκη. Μάλιστα, όπως τόνισε ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ Σόιμπλε, ούτε καν η απομείωση του χρέους δεν τίθεται στην ατζέντα. Η πρόσφατη απόφαση της ΕΚΤ να μην δέχεται τα ομόλογα που εγγυάται το Ελληνικό Κράτος μπορεί να μην στερεί άμεσα τη ρευστότητα στις εγχώριες τράπεζες (καθώς υπάρχει ακόμα ο -ακριβότερος- ELA), αλλά δείχνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, διαλύοντας τις αυταπάτες περί «καλού, εν δυνάμει συμμάχου» Ντράγκι, που «αντιτίθεται» στο Βερολίνο. Επίσης, συνιστά μία απειλή για πλήρη στέρηση ρευστότητας, καθώς η παροχή μέσω ELA απαιτεί την έγκριση της ΕΚΤ κάθε δύο εβδομάδες.

Ακόμα και το στοιχειώδες αίτημα για παροχή χρόνου φαίνεται πως απορρίπτεται. Ο Ντάισελμπλουμ δήλωσε ειρωνικά πως «δεν δίνουμε δάνεια-γέφυρες». Ο Σόιμπλε δηλώνει πως επιτροπεία θα υπάρχει από ΕΚΤ, ΔΝΤ και Κομισιόν, εντούτοις «αποδέχεται» διαφορετική ονομασία αν το «τρόικα» δεν είναι της αρεσκείας μας. Παράλληλα, αποδείχτηκαν φρούδες και οι ελπίδες για υποστήριξη από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Η ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας όσο και οι δηλώσεις του Τζο Μπάιντεν, περί ανάγκης συνέχισης των «μεταρρυθμίσεων», διαψεύδουν τις ψευδαισθήσεις που είχαν καλλιεργηθεί περί ενεργούς υποστήριξης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ακόμα και αν χρειαστεί να συγκρουστούν με τη Γερμανία.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν πως επίκειται σύγκρουση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών. Όπως είχαμε τονίσει, ο αντίπαλος γνωρίζοντας πως μία αναμέτρηση με το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν αναπόφευκτη, επέλεξε εκείνη να διεξαχθεί την καλύτερη στιγμή για εκείνον. Η επιδίωξη του είναι σαφής, η κατάρρευση της αντιμνημονιακής κυβέρνησης, ώστε αφενός να καταστήσει σαφές στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς πως δεν γίνονται ανεκτές «ανεπιθύμητες» επιλογές και αφ ετέρου να εξαλείψει κάθε ελπίδα αλλαγής στην Ελλάδα, ισοπεδώνοντας τον κύριο εκφραστή της, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η εξουδετέρωση της κυβέρνησης θα επιδιωχθεί όπως φαίνεται με ένα τελεσίγραφο, του οποίου το περιεχόμενο θα είναι «Δεχτείτε τα μνημόνια ή αλλιώς ρευστότητα τέλος και έρχεται bankrun», ανεξαρτήτως της επικοινωνιακής μορφής που μπορεί να λάβει χάριν διπλωματίας. Η αποδοχή του εκβιασμού θα επιφέρει την κατάρρευση της κυβέρνησης, αργά ή γρήγορα, για ευνόητους λόγους. Επομένως η ρήξη είναι μονόδρομος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ετοιμαστεί όσο καλύτερα γίνεται για αυτό την εξέλιξη. Κατανοούμε πως ο δημόσιος διάλογος σε αυτό το ενδεχόμενο έχει αναγκαστικά όρια, γι’ αυτό και επιγραμματικά θα αναφερθούμε στην ανάγκη άμεσου ελέγχου του τραπεζικού συστήματος, αλλά και στη σύναψη διεθνών συμμαχιών που θα ενδυναμώσουν τη διπλωματική ισχύ της κυβέρνησης και θα της παράσχουν ένα σημαντικό στήριγμα σε περίπτωση σύγκρουσης.

Ο σημαντικότερος παράγοντας, όμως, είναι η κινητοποίηση του κόσμου. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα την κυβερνητική εξουσία, αλλά και την ανάταση του ηθικού του λαού. Το γεγονός αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ -αλλά και η υπόλοιπη Αριστερά- πρέπει να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο και να παρέμβει αποφασιστικά στις πλατείες που φαίνεται να ξαναγεμίζουν. Να μιλήσει με τον κόσμο και να του τονώσει τα ριζοσπαστικά αντανακλαστικά. Να τον κάνει να καταλάβει πως δεν διακυβεύεται απλά το μέλλον μίας κυβέρνησης, αλλά το μέλλον της χώρας και εν πολλοίς η Δημοκρατία εντός της. Βασικό συστατικό της Δημοκρατίας είναι η λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή ο ίδιος ο λαός να αποφασίζει για την τύχη του. Αν δεχτούμε πως ακόμα και οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν στο ελάχιστο την πολιτική, η οποία θα αποφασίζεται από ξένα, υπερεθνικά κέντρα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για Δημοκρατία, αλλά για επικύρωση δια της ψήφου μίας προαποφασισμένης πολιτικής, δηλαδή για μία σύγχρονη υπερεθνική απολυταρχία.

Η μάχη που θα δοθεί είναι κομβικής σημασίας, όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για κάθε προοδευτικό κίνημα στην Ευρώπη και ευρύτερα. Είτε θα έχουμε μία τραγική οπισθοδρόμηση που ενδέχεται να μας οδηγήσει 25 χρόνια πίσω, είτε θα σημειωθούν εξελίξεις πρωτόγνωρες, που θα φάνταζαν αδιανόητες τις εποχές που κυριαρχούσε το δόγμα του «Τέλους της Ιστορίας». Εξελίξεις που θα οδηγήσουν σε ριζικές ανατροπές, με βαθύ αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και σοσιαλιστικό πρόσημο. Οι λαοί είναι έτοιμοι να ξαναγράψουν ιστορία, ας λειτουργήσουμε καταλυτικά, διαμορφώνοντας τις υποκειμενικές συνθήκες ώστε αυτό να πραγματοποιηθεί. Το χρωστάμε στην Ιστορία και στην Ανθρωπότητα.

από το «iskra.gr»