Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Χάσματα στη Ν.Δ., αλλά... πέρα βρέχει

Δυσαρεστημένες οι φατρίες, αλλά ο Κυριάκος υποβαθμίζει το πρόβλημα και σιωπά

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το ερχόμενο φθινόπωρο θα είναι δύσκολο για την κυβέρνηση. Θα είναι δύσκολο και για την κοινωνία, η οποία, εκτός από το πλήθος φόρων που πρέπει να καταβάλει, θα συνεχίσει να ζει και με τα βάρη των τριών μνημονίων. Έτσι, θα περίμενε κάποιος ότι τους επόμενους μήνες η Ν.Δ. θα κάνει έναν υγιεινό πολιτικό περίπατο. Κι όμως, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο πρόεδρός του Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα βρουν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα.

Κυριότερη αιτία για τη δυσπραγία της Ν.Δ. είναι οι εσωτερικές πολιτικές αντιφάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των φατριών της, οι οποίες συχνά δημιουργούν πολιτικές εντάσεις, παρότι ο Μητσοτάκης είναι αλήθεια ότι προσπαθεί να τις «χαμηλώσει», να τις κρατήσει υπό έλεγχο ή απλώς να τις προσπεράσει διά της σιωπής. Το έργο του όμως δεν είναι εύκολο.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. δεν την ελέγχει πλήρως, καθώς, ενώ ο ίδιος εξελέγη από τη βάση....
ανατρέποντας όλα τα αρχικά προγνωστικά, μεγάλο μέρος των στελεχών βρέθηκε απέναντί του και, μετά την εκλογή του, δεν έχει γίνει καμία σοβαρή κίνηση ώστε το κόμμα να ενοποιηθεί υπό την ηγεσία του.

Αντιθέτως, τα βαθιά ιδεολογικά και πολιτικά χάσματα συνεχίζουν να υφίστανται και να ταλαιπωρούν την εσωκομματική ζωή, ενώ οι επιδιώξεις των επιμέρους ομάδων εξακολουθούν να κινούνται σε απόκλιση μεταξύ τους.

Δυσαρέσκεια

Ενδεικτική -αλλά όχι αμελητέα- είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου να διερευνηθούν ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009.

Η εξέλιξη αυτή είναι σημαντική και θα προκαλέσει πολλές πολιτικές τριβές, καθώς είναι γνωστό ότι το ύψος του ελλείμματος εκείνης της χρονιάς, ιδιαίτερα μετά την αναθεώρησή του, συνέβαλε τα μέγιστα όχι μόνο στον αποκλεισμό από τις αγορές και στο μνημόνιο, αλλά και στο δυσθεώρητο ύψος των στόχων δημοσιονομικής προσαρμογής που τέθηκαν από τους δανειστές με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

Η απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου υπέρ της διερεύνησης ενδεχόμενων ευθυνών του Γεωργίου προκάλεσε ενθουσιασμό στους καραμανλικούς, οι οποίοι τη θεώρησαν «δικαίωση» έναντι όσων τους έχουν καταλογιστεί όλα τα τελευταία χρόνια περί των ευθυνών τους για τη χρεοκοπία της χώρας, αλλά στο στρατόπεδο των μητσοτακικών δεν υπάρχει καμία απολύτως διάθεση πανηγυρισμών και στήριξης των καραμανλικών.

Έτσι, η δυσαρέσκεια των καραμανλικών χτύπησε κόκκινο αυγουστιάτικα, καθώς τα στελέχη αυτά θεωρούν ότι η ηγεσία Μητσοτάκη, επιλέγοντας την απόλυτη σιωπή, δεν υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο της παράταξης.

Όσο μάλιστα θα διερευνάται η υπόθεση Γεωργίου, αναμένεται ότι η δυσαρέσκεια θα κορυφωθεί και κάποιοι προαναγγέλλουν, αν όχι ελεγχόμενες εκρήξεις, τουλάχιστον περαιτέρω αποστασιοποίηση καραμανλικών στελεχών από τις επιλογές και τις πολιτικές μάχες της ηγεσίας.

Η σιωπή του... αμνού

Η στάση αυτή του προέδρου της Ν.Δ. ωστόσο εξηγείται και από άλλους λόγους, εκτός από τη μεγάλη ιδεολογική του απόσταση από τους καραμανλικούς.

Καθώς οι διεργασίες για έναν ενιαίο φορέα στο Κέντρο και την Κεντροαριστερά κρέμονται από μια κλωστή και πολλοί προβλέπουν ότι θα οδηγηθούν σε ναυάγιο, ολόκληρος αυτός ο χώρος ενδέχεται να αποτελέσει το επόμενο διάστημα πεδίο ιδεολογικού και πολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο τον προσεταιρισμό στελεχών και, κυρίως, ψηφοφόρων.

Ήδη ο Ευάγγελος Βενιζέλος εργάζεται συστηματικά, ώστε να επαναληφθεί το σενάριο μιας μετεκλογικής συγκυβέρνησης της Ν.Δ. με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ή με τον ενιαίο φορέα που ενδεχομένως θα προκύψει αν συμφωνήσουν στο πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο η Φώφη Γεννηματά και ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Αν, πάλι, δεν υπάρξει ενιαίος φορέας, ο Μητσοτάκης πιστεύει ότι τότε η ισχυρή βενιζελική τάση του ΠΑΣΟΚ και η νεοφιλελεύθερη του Ποταμιού –η οποία φαίνεται να έχει το πάνω χέρι στο κόμμα– θα μπορούν να αποτελέσουν ισχυρή πολιτική μαγιά για να σηματοδοτήσουν, στο πλαίσιο της προοπτικής συνεργασίας με τη Ν.Δ., μια αξιοσημείωτη διεύρυνση της πολιτικής επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να ενισχύσουν την προοπτική μιας εκλογικής νίκης όποτε στηθούν οι κάλπες.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η σιωπή από την πλευρά του προέδρου της Ν.Δ. και η αποστασιοποίηση από τους καραμανλικούς έχει στόχο να μη διαταράξει αυτές τις διεργασίες, καθώς είναι γνωστό ότι στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού η κύρια ευθύνη για τη χρεοκοπία καταλογίζεται στη διακυβέρνηση Καραμανλή, με την οποία οι χώροι αυτοί έχουν ανοιχτό μέτωπο με πολλές ιδεολογικές αποχρώσεις.

Αποστάσεις όμως -δημοσίως- η πλευρά Μητσοτάκη κρατάει και ως προς το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο επειδή στο κόμμα του αρκετοί δεν τη βλέπουν με καλό μάτι, αλλά και διότι γνωρίζει πως, αν κινηθεί βιαστικά, ενδέχεται να προκύψουν δύο ανεπιθύμητα έως αρνητικά αποτελέσματα:

- Ανακλαστικά το μη βενιζελικό ΠΑΣΟΚ να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση και να προσεγγίσει τον ΣΥΡΙΖΑ -αν όχι στο επίπεδο των στελεχών, σίγουρα σε αυτό των ψηφοφόρων.

- Ο ΣΥΡΙΖΑ να δυναμιτίσει πολιτικά την όποια προσέγγιση μητσοτακικών και βενιζελικών φέρνοντας σε πρώτο πλάνο όλα τα αμφιλεγόμενα σημεία της διακυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, στην οποία θα εγκλωβιστεί ο Μητσοτάκης, με αποτέλεσμα να γίνει δυσκολότερο το πλασάρισμα του «ευρωπαϊκού» μετώπου του ως κάτι πολιτικά νέου και αποστασιοποιημένου από τη σαμαρική εκδοχή της Ν.Δ., με την οποία ο πρόεδρος του κόμματος δεν θέλει -ως γνωστόν- πολλές παρτίδες.

Καθώς όμως η στάση Πόντιου Πιλάτου δεν αφήνει κανέναν ευχαριστημένο εντός του κόμματος, ο Μητσοτάκης θα πρέπει να αναζητήσει το επόμενο διάστημα μια φόρμουλα που να χωράει όσο το δυνατόν περισσότερες εσωκομματικές δυνάμεις. Αυτό, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο για μια σειρά από λόγους.

Σε αδιέξοδο οι καραμανλικοί

Οι καραμανλικοί, οι οποίοι θεωρούν εαυτούς ιδιοκτήτες του κόμματος και της ιδεολογίας του, αισθάνονται περίπου σαν τη χήρα που της άρπαξαν την κληρονομιά του μακαρίτη.

1 Είδαν πρώτα τον Σαμαρά -τον οποίο οι ίδιοι προτίμησαν ως πρόεδρο του κόμματος το 2009 αντί της Ντόρας Μπακογιάννη- να επιχειρεί να φέρει τη Ν.Δ. στα δικά του (στενότερα) πολιτικά και ιδεολογικά μέτρα, με αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό των ιστορικών καραμανλικών στελεχών, με στόχο την ανάδειξη πιστών σαμαρικών και την πλήρη διαχείριση του κόμματος από αυτούς.

2  Είδαν εν συνεχεία τον Μητσοτάκη να κερδίζει με εκλογή από τη βάση, στην οποία το καραμανλικό μπλοκ διασπάστηκε και ηττήθηκε.

Η ήττα αυτή υποχρέωσε το καραμανλικό στρατόπεδο να διαπιστώσει ότι η Ν.Δ. στην εποχή της χρεοκοπίας δεν μπορεί να έχει σχέση με το ιδεολογικό κέλυφος που δημιουργήθηκε στην αρχή της μεταπολίτευσης, πριν από τέσσερις δεκαετίες και πλέον, και ότι η συρρικνωμένη παράταξη -όπως ολόκληρη η χώρα άλλωστε- χρειάζεται ένα νέο ιδεολογικό και πολιτικό αφήγημα.

Επιπλέον, από το στρατόπεδο αυτό απουσιάζει η φυσική ηγεσία, καθώς ο Κώστας Καραμανλής, παρά τα διάφορα θερινά σενάρια -ελλείψει φρέσκιας πολιτικής επικαιρότητας-, δεν έχει την παραμικρή διάθεση επιστροφής, ενώ είναι αμφίβολο αν η επιστροφή του θα έφερνε «νέο άνεμο» στην πολιτικά και ιδεολογικά βαλτωμένη Ν.Δ.

Το γεγονός ότι στην κούρσα για την προεδρία της Ν.Δ. την καραμανλική παράδοση επιχείρησαν να εκφράσουν ο απρόθυμος, «βαρύς» -και με μητσοτακική πολιτική καταγωγή- Ευάγγελος Μεϊμαράκης και ο δυναμικός πλην πολιτικά ανίσχυρος και πολιτικά άπειρος Απόστολος Τζιτζικώστας καταδεικνύει ότι οι καραμανλικοί πάσχουν σοβαρά στην παραγωγή στελεχών με ηγετικές ικανότητες.

Παρά ταύτα, εξακολουθούν να θεωρούν την παράταξη ιδιοκτησία τους και κάθε απόπειρα περαιτέρω περιθωριοποίησής τους μόνο διαλυτικά για την παράταξη αποτελέσματα θα έχει. Είναι λοιπόν ερώτημα το πώς ο Μητσοτάκης θα διαχειριστεί αυτό που επί δεκαετίες αποτέλεσε τον κορμό της Ν.Δ.

Στο περιθώριο οι σαμαρικοί

Οι σαμαρικοί, από την πλευρά τους, δεν έχουν λόγους να είναι ικανοποιημένοι.

- Πρώτα έπαιξαν το πιο αποτυχημένο πολιτικό στοίχημα των τελευταίων χρόνων, αυτό της αριστερής παρένθεσης, στο οποίο τα έχασαν όλα: και τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και, εν συνεχεία, την ηγεσία του κόμματος, όταν ο Αντώνης Σαμαράς παραιτήθηκε μετά την ήττα στο δημοψήφισμα τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.

- Εν συνεχεία ηττήθηκε στην εκλογή προέδρου της Ν.Δ. ο Τζιτζικώστας, στον οποίο είχαν ποντάρει για να παραμείνουν στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι.

- Τώρα κάποιοι εξ αυτών εξακολουθούν να πιστεύουν ότι χρειάζεται ένα πιο «καθαρό» ιδεολογικά δεξιό πατριωτικό κόμμα, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό με πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Μια δεύτερη λύση θα ήταν ενδεχομένως ένα νέο κόμμα, αλλά παρότι η Ν.Δ. δεν εμφανίζει ρεύμα εισροής ψηφοφόρων, η συσπείρωσή της βρίσκεται στα ύψη και ο κόσμος δεν θα ευνοήσει εύκολα κάποιο εγχείρημα αν ο Μητσοτάκης δεν δοκιμαστεί στην κάλπη – ενδεχομένως και στη διακυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος του κόμματος, σταθερά προσανατολισμένος προς τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και την «κοσμοπολίτικη» διαχείριση σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και η εξωτερική πολιτική, δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί στο ίδιο στρατόπεδο με τον εν πολλοίς «κρατιστή» και «πατριώτη» Σαμαρά και τους δικούς του.

Το ερώτημα είναι πόσο καιρό θα μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς αναταράξεις.

Ποιοι είναι οι... «Ευρωπαίοι»;

Η αναζήτηση μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας με επίκεντρο τον «ευρωπαϊσμό» είναι λοιπόν το ζητούμενο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ολόκληρος ο πολιτικός του σχεδιασμός κατατείνει προς αυτή την αναζήτηση. Πόσο βέβαιο είναι όμως ότι αυτή η ιδεολογική και πολιτική βάση μπορεί να στηρίξει ένα ρεύμα που θα τον βγάλει προς την εξουσία;

Την αντίθεση περί «Ευρωπαίων» (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και «αντιευρωπαίων» (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛΛ) η νυν αξιωματική αντιπολίτευση την είχε χτίσει όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση και φαίνεται ότι μπορούσε να σταθεί ως επικοινωνιακό παιχνίδι μέχρι να υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο.

Έκτοτε, όμως, τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί πλήρως:

- Ο ΣΥΡΙΖΑ -μετά τη διάσπαση- δεν έχει πια στους κόλπους του τα «αντιευρωπαϊκά» στελέχη, τα οποία ακόμη και σήμερα η Ν.Δ. μνημονεύει ζητώντας και εξεταστική επιτροπή για το τρίτο μνημόνιο.

- Επιπλέον, εφαρμόζει -κατά τις εκτιμήσεις των Ευρωπαίων- πληρέστερα, ταχύτερα και άνευ κραυγαλέων κοινωνικών αντιδράσεων το μνημόνιο, τελειώνοντας μάλιστα και «δουλειές» που είχαν μείνει πίσω ή απλώς δεν είχαν προχωρήσει ούτε ένα βήμα επί Σαμαρά (πληρέστερες και περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ασφαλιστικό, ξεκαθάρισμα κόκκινων δανείων κ.λπ. και έπονται τα εργασιακά), παρά τις «κίτρινες κάρτες» των Ευρωπαίων για «καθυστερήσεις».

Αντιθέτως, στη Ν.Δ. είναι υποχρεωμένοι, όπως ο Σαμαράς επί Παπανδρέου, να αντιπολιτεύονται το... μνημόνιο εάν θέλουν να εμφανίσουν αντιπολιτευτικό λόγο.

Από την εκλογή Μητσοτάκη έως σήμερα, το αίτημα για εκλογές έβγαλε από τη δύσκολη θέση τη Ν.Δ. και την ηγεσία της. Όμως, το επόμενο διάστημα, ιδιαίτερα αν οι Ευρωπαίοι προσφέρουν κάποιες πολιτικές ή οικονομικές διευκολύνσεις στην κυβέρνηση Τσίπρα και η παγωμένη οικονομία βρει κάποιον ρυθμό, ο αφορισμός περί «Ευρωπαίων» και «αντιευρωπαίων» θα πρέπει να δώσει τη θέση του σε ένας σαφές σχέδιο με υλική υπόσταση.

Όσο αυτό αργεί, η Ν.Δ. θα περιμένει απλώς να εισπράξει τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας από τους φόρους, αλλά στο πολιτικό παιχνίδι θα παραμείνει ουραγός, με συνέπεια οι νυν κυβερνώντες να έχουν όσο χρόνο τους χρειάζεται προκειμένου να αντεπιτεθούν και να κερδίσουν το πολιτικό - εκλογικό έδαφος που χάθηκε τον πρώτο ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησής τους.

Αυτός ακριβώς είναι ο εφιάλτης αρκετών έμπειρων στελεχών της Ν.Δ., τα οποία ξέρουν ότι στην πολιτική μία κίνηση μπορεί να αλλάξει όλους τους προηγούμενους σχεδιασμούς...

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου