Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Μπορεί η Ελλάδα να αντιδράσει στη Ρωσοτουρκική προσέγγιση και πως;

του Δημήτρη Κυπριώτη

Με ενδιαφέρον η κοινή γνώμη παρακολούθησε τη συνάντηση των προέδρων Ρωσίας και Τουρκίας, όπως και τις κοινές δηλώσεις που έκαναν, προσπαθώντας να τις αποκωδικοποιήσει, για να εξαχθούν και τα ανάλογα συμπεράσματα.  

Η αλήθεια όμως είναι, ότι από τις «διπλωματικές» δηλώσεις των δύο ηγετών, είναι μάλλον δύσκολο να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για το είδος και το βάθος της συνεργασίας που συμφώνησαν για να προχωρήσουν.

Φάνηκε όμως ότι η συνεργασία τους στη φάση αυτή, περιορίζεται στην αναθέρμανση των σχέσεών τους, κυρίως στον οικονομικό τομέα (εμπόριο, τουρισμός και ενέργεια) επ΄ ωφελεία και των δύο, ύστερα από τις οικονομικές κυρώσεις που είχαν επιβληθεί από τη Ρωσία, λόγω της κατάρριψης του Ρωσικού αεροσκάφους από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και τη ζημιά που είχαν προκαλέσει στην Τουρκική οικονομία, αλλά και το πάγωμα από την Τουρκία, της προώθησης των ρωσικών αγωγών. 

Από εκεί και ύστερα, προφανώς και θα έγιναν συζητήσεις για το θέμα της Συρίας, αφού υπάρχει....
τελείως διαφορετική προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών, όπως και για το θέμα του γενικότερου γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, που όπως ακροθιγώς ανέφεραν, αυτά τα θέματα θα εξεταστούν σε επόμενο στάδιο.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να είχαμε και εμείς ακούσει κάποιες ελάχιστες εκτιμήσεις για τη συνάντηση αυτήν και από την επίσημη Ελληνική πλευρά, αλλά δυστυχώς κατά την πάγια τακτική που εφαρμόζουν οι κυβερνώντες στην Πατρίδα μας, ποτέ δεν είχαν την ευαισθησία για μια ενημέρωση του Ελληνικού λαού, σε παρόμοια θέματα. Έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέσουμε τις δικές μας απόψεις για το πώς θα βλέπαμε αντίστοιχη αντίδρασή μας και την προσέγγισή μας προς τη Ρωσική πλευρά.

Η Ελλάδα, αν και της έχουν δοθεί επανειλημμένα οι ευκαιρίες για να αναπτύξει μια διαφορετική πρακτική απέναντι στη Ρωσία, εντούτοις σχεδόν ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τα ανοίγματα που της έγιναν, αλλά αντίθετα έκλεινε τους δρόμους της ειλικρινούς συνεργασίας και πολλές φορές ναρκοθετούσε αυτούς τους δρόμους κοροϊδεύοντας μάλιστα και την άλλη πλευρά, μην τυχόν και στενοχωρήσει τους Δυτικούς της συμμάχους. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά δεν είναι της παρούσας στιγμής για να αναφερθούν.

Στη χρονική περίοδο αυτή που διερχόμαστε και μετά από τις κινήσεις Ερντογάν προς τη Ρωσία, η Ελλάδα δεν θα πρέπει με κανέναν τρόπο να δει με προκατάληψη φόβου αυτήν την προσέγγιση και να μην προσπαθήσει να ισοφαρίσει την κίνηση αυτή, ρίχνοντας μονομερώς όλο το βάρος της στις συμμαχικές δυνάμεις (ΗΠΑ-ΕΕ), πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποκτήσει περισσότερες ευκαιρίες, μιας και η Τουρκία «κάνει νερά», για να πάρει ενδεχομένως περισσότερα ανταλλάγματα και αγνοήσει τη Ρωσική πλευρά και κλείσει ερμητικά την πόρτα.

Κατά την άποψή μας, το αντίθετο ακριβώς πρέπει να γίνει στο πνεύμα μιας πολυδιάστατης πολιτικής διεθνών σχέσεων που οφείλουμε να προωθούμε και για την προβολή των εθνικών μας θέσεων απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις και στους εκβιασμούς της Τουρκίας.

Είναι ανάγκη πλέον να διευρύνουμε και να αναπτύξουμε ειδικές στρατηγικές σχέσεις κατά περίπτωση, τόσο με τη Ρωσία όσο και με άλλες χώρες, για να ενδυναμώσουμε τη φωνή και τη θέση της Πατρίδας μας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Μία τέτοια πολυδιάστατη και ανεξάρτητη κίνηση της χώρας μας στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων, θα φέρει σημαντικά κέρδη στην Πατρίδα μας και ειδικότερα, θα ενισχύσει τις προσπάθειές της για εθνική ανεξαρτησία και θα υποβοηθήσει σε σημαντικό βαθμό στην αντιμετώπιση και στην επίλυση των τουρκικών εκβιασμών και απαιτήσεων απέναντι στη χώρα μας, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας.

Είναι καιρός πια στο νέο πολυπολικό κόσμο που δημιουργείται, η Ελλάδα να επιδιώξει και να απαιτήσει τη «χαλάρωση» του αποπνικτικού εναγκαλισμού που της έχουν επιβάλει, για να απαλλαγεί επιτέλους από τις πάσης φύσεως κηδεμονίες.  

από το «http://dimtris-kypriotis.blogspot.gr/»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου